The Destiny of White Snake ลิขิตรักนางพญางูขาว

0
106

The Destiny of White Snake ลิขิตรักนางพญางูขาว

สำหรับเรื่องของ The Destiny of White Snake ลิขิตรักนางพญางูขาว มีนักแสดงนำ คือ หยางจื่อ รับบทเป็น นางงูขาวเหรินเจียหลุน รับบทเป็น สวี่เซียน /เหมาจื่อจุ้น รับบทเป็น ฉีเซียว/หลิวเจียหลิง รับบทเป็น เจ้าแม่ซีหวังหมู่/เจ้าหย่าจือ รับบทเป็น เจ้าแม่หลีซาน และ หลี่ม่าน  รับบทเป็น
นางงูเขียว
ความรัก เป็นสิ่งสวยงามเสมอ ไม่ว่าจะ เป็นความรักในรูปแบบไหนก็ตาม อย่างเช่นความรักของนางพญางูขาวกับนักพรตที่ต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ความตายอาจแยกทั้งคู่ออกจากกันได้ แต่ความผูกพันแม้ว่าพันปีผ่านไก็สามารถกลับมาเจอกันได้ ไม่ว่าสุดท้ายผลจะออกมาเป็นเช่นไร แต่อย่างน้อยก็ยังได้พบเจอกัน

  The Destiny of White Snake ลิขิตรักนางพญางูขาว เป็นเรื่องของนักพรตนามว่า จื่อเชวียน เขาได้ช่วยเหลืองูขาวตัวหนึ่งเอาไว้ และได้ตั้งชื่องูตัวนี้ว่า เสี่ยวไป๋ นางอยากตอบแทนนักพรตที่ได้ช่วยชีวิตนาง จึงแปลงร่างเป็นมนุษย์และคอยช่วยเหลือนักพรตเพื่อให้สำเร็จเป็นเซียน แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อผนึกได้ถูกเปิดออกและทำให้แผ่นดินนั้นเกิดมหันตภัยร้ายแรง จนสุดท้ายแล้ว เสี่ยวไป๋ได้ใช้ร่างกายของตน และวิญญาณของจื่อเชวียนก็ล่องลอย

จน 1,000 ปีต่อมาพวกเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้ง โดยในตอนนี้ สวี่เซวียน จ้าวตำหนักโอสถและศิษย์น้องนามว่า เหลิ่งหนิง ได้ออกเดินทางช่วยเหลือผู้คน พวกเขาได้พบกับ ไป๋เยาเยา ในเทศกาลดอกท้อ สวีเซวียนและเหลิ่งหนิงได้พบกันและผ่านอุปสรรคทุกอย่างจนได้อยู่ด้วยกัน อยู่มาวันหนึ่งความร้กของพวกเขาก็ถูกสั่นคลอนอีกครั้งเมื่อ สวี่เซวียนได้รับอันตรายถึงชีวิต ไป๋เยาเยาจึงไปขโมยหญ้าเซียนมาให้ ซึ่งเป็นการทำผิดกฎสวรรค์ เมื่อสวี่เซวียนที่ได้กินหญ้าเซียนเข้าไปกลับลืมไป๋เยาเยาที่ตนรัก

เมื่อเขาระลึกถึงไป๋เยาเยาได้ ก็รีบไปช่วยเธอทันที ในขณะเดียวกันศิษย์น้องเหลิ่งหนิง อิจฉาไป๋เยาเยา จึงได้ล่อมังกรออกมา อาละวาดแดนมนุษย์ เพื่อแก้ไขความผิดของตนและปกป้องเหล่าประชาชน ไป๋เยาเยาจึงถูกนักปราบปีศาจ “ฉีเซียว” ขังไว้ในเจดีย์เหลยเฟิง ทำให้สวี่เซวียนเสียใจเป็นอย่างมาก เขาเลิกยุ่งกับโลกภายนอกและอยู่ในป่าตลอดไป และเสี่ยวชิงก็เชื่อฟังคำของไป๋เยาเยา กลับไปบำเพ็ญตนในเขา 20 ปีผ่านไป ไป๋เยาเยา ได้ออกจากเจดีย์ กรรมเก่าที่มีต่อสวี่เซวียนได้จบลงแล้ว ฉีเซียว ก็ละทิ้งทางโลก หันเข้าสู่ทางแห่งธรรมะ
จะเห็นได้ว่า ความรักนั้นไม่จำเป็นต้องลงเอยเสมอไป แค่เกิดมาได้รักและทำเพื่อกันและกันมันก็ดีเท่าไรแล้ว อย่างเช่นในเรื่องนี้ ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้มาเจอกัน ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี มีแต่ความรักเท่านั้นที่ยังหลงเหลือไว้ให้คนสองคนได้รักได้มีกันและกันอีกครั้ง